به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ جشنواره سی و سوم، بر خلاف سالهای پیش با بی نظمی های متعدد شروع شد، طوری که روز گذشته و در اولین روز برگزاری هیچ فیلمی در ساعت مقرر آغاز نشد و تاخیرهای طولانی و متعدد در آغاز اکران ها، حاضران را آزار می داد. در روز اول تقریبا همه فیلم ها خسته کنده، همراه با ناامیدی و حتی آبکی بود. که گزارش آن به این شرح است:
1- در روز نخست اکران ها در کاخ جشنواره، 5+1 اثر به نمایش در آمد 5 فیلم بلند داستانی بعلاوه ی یک مستند، که به جرأت می توان گفت مستند داستانی "من می خوام شاه بشم" قوی ترین اثر به نمایش درآمده در روز اول اکران ها بود، مستندی با داستان پردازی خلاقانه که توانسته به خوبی ضمن ستایش مفهوم کار و کار آفرینی و تلاش، بلند پروازی غیرواقعی و دیکتاتوری فردی را به چالش جدی بکشد، بخش هایی از مستند آن قدر خوب کار شده که به نظر می رسد سوژه ی اصلی داستان و خانواده اش در بخش هایی از مستند عملا بازی کرده اند.
2- نخستین فیلم بلند جشنواره ی امسال فیلم "قول" به کارگردانی بهمن طالبی بود، کسانی که روز شنبه در کاخ جشنواره به تماشای این فیلم نشستند با پیش زمینه ی آثار قبلی طالبی مثل "کیسه برنج" و رصد اخبار درو کردن جوایز جشنواره ی کودک اصفهان توسط قول، شگفت زده شدند. فیلمی بسیار ضعیف، با سوژه ای که می توان گفت هیچ ربطی به کودک ندارد، مسئله ی اصلی فیلم روایت اضطراب یک نوجوان از انتشار خبر مشارکت احتمالی اش در قتل دوست صمیمی اش است، که بسیار ناشیانه روایت می شود، بازی های ضعیف و غیرقابل قبول که اوج آن ها در هنگامه ی شنیدن خبر مرگ نوجوان توسط خانواده اش دیده می شود، را اگر در کنار داستان سکته دار فیلم بگذاریم، همه خبر از افول کار یک کارگردان می دهد.
فیلم بر اساس داستانی از مارلون دین بایر، نوشته شده و هر چند در شمال ایران فیلمبرداری شده و لهجه و آب و رنگ طبیعت سعی کرده آن را فیلمی بومی جلوه دهد، اما محتوای ایرانی ندارد و هیچ نشانی از فرهنگ ایرانی در آن دیده نمی شود و به نوعی فیلمی مطلوب برای جشنواره های خارجی و اکران بین الملل است چرا که به مفاهیم عام و کلی می پردازد.
پوریا مثل یک جوان عاشق پیشه در فراق دانیال شعر میسراید و متن ادبی میگوید و داستان چند دقیقه ای غرق شدن دانیال را یک ساعت و نیم طول میدهد. شعرهایی که برای مخاطبان در برج میلاد هم خسته کننده است چه رسد به کودک و نوجوان.
یکی از بی مورد ترین صحنه های فیلم، سکانس کمک خواستن پوریا از دختر و پسر جوان است که سوار بر ماشین در جاده می روند. نه گره ای ایجاد می شود و نه التهابی و تنها موردی که می فهمیم این است که دختر بدون اطلاع مادرش با پسر بیرون آمده و نمی فهمیم این نکته در یک فیلم کودک و نوجوان چه جایی دارد. این صحنه هم مثل خیلی دیگر از صحنه ها اگر حذف شود هیچ اتفاقی نمی افتد.
برخورد پدر و مادر پوریا و ژست روشنفکری پدر که می گوید: "مگه با زدن چیزی درست میشه" خیلی توی چشم می آید که بعد از این همه پنهان کاری و دروغ گویی حتی یک سیلی هم به او نمی زند. و پسر بچه هم تنها از این ناراحت است که به پدر قول داده بود در رودخانه شنا نکنند ولی زیر قولش زده است.
فارغ از داستان ضعیف و بازی های ناتوان وسایر مولفه های فرمی، سوال اصلی این است که اساسا این داستان چه ارتباطی با کودک دارد و پیش تر از آن امید و نشاط کودکانه را در کجای این فیلم باید جست و جو کرد و چرا فارابی به عنوان معظم ترین کارگزار سینمایی کشور باید حامی اصلی این فیلم باشد.
3- "ناهید" فیلمی که به عنوان اولین تجربه سینمایی "آیدا پناهنده" محسوب می شود. فیلم تا نیمه ابتدایی روان تعریف می شود و در نیمه دوم فیلم با سختی و تلاش به اتمام می رسد، سی دقیقه ی پایانی فیلم نفس گیر و غیرقابل تحمل بود. سی دقیقه ای که فیلمساز برای بیان قصه بدترین روش را انتخاب کرده و فیلم را از ریتم انداخته است .فیلم روایت جدال زنی تنها برای حفظ حضانت فرزندش می باشد؛ شوهری معتاد و خانواده ای سنتی!
تنها راه آسایش ناهید (زن تنهای فیلم) تن دادن به ازدواج موقت است؛ ازدواج موقتی که بلای جانش شده و موجب می شود حضانت فرزندش را از دست بدهد. فیلم می توانست روشنفکر مآبانه به اتمام برسد و زن در تنهایی خودش بماند اما فیلمساز در نهایت برای خوشایند مخاطب پایانی شاد و امیدوارانه به تصویر می کشد. البته در این بین فیلم ساز تمام تلاشش را می کند تا مسئله ی حق حضانت را به چالش بکشد؛ ریتم نیمه ی دوم کار به قدری کند و ملال آور است که در ابتدای پخش فیلم پژمان بازغی از تماشاگران خواست اگر از فیلممان خوشتان نیامد لطفا به احترام گروه سالن را ترک نکنید!
مشکل اصلی فیلم تکراری بودن ایده ی یک خطی فیلم است و تلاش ناموفق برای اطناب کار، اثری ملال آور پدید آورده است.در این فیلم هم صحنه های زاید و داستان های فرعی بی سر و ته در خط اصلی داستان موج می زند.
مساله قابل توجه در "ناهید" تهیه کنندگی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی برای یک فیلم بلند سینمایی بود. سوالی که برای بسیاری از اهالی سینما وجود دارد؛ رسالت واقعی مرکز گسترش چیست؟
4- "ارغوان" به کارگردانی مشترک "امید بنکدار" و "کیوان علی محمدی" ادای دینی بود به موسیقی!
داستان به ظاهر شاعرانه و اداهای روشنفکری ای که به همراه کلوزآپهای اغراق شده از صورت بازیگران زیبارو، قصد داشت به زور غریزه مخاطب را در سینما بنشاند !فیلمی مضحک و بی قاعده که امکان تحمل بیش از سی دقیقه ی ابتدایی فیلم وجود نداشت اثری که درون مایه اش همچنان خیانت در محیط های روشنفکری و حتی به نوعی توجیه عاطفی مسئله ی خیانت است. گریم های به شدت ضعیف و اغراق شده را به جرأت می توان مهم ترین ویژگی این اثر برشمرد و این کار را می توان از این نظر با برخی آثار مشهور بالیوود مقایسه کرد!
داستان فیلم در تیر57 آغاز می شود، فرهاد ملک دخترش ارغوان را به کلاس پیانو آورده و آنجا دلباخته معلم ویولن می شود. همسر فرهاد مریض است.فرهاد با لی لی(معلم ارغوان) به کنسرت می روند. ارغوان می فهمد پدرش با معلمش به کنسرت رفته و با معلم و پدرش بنای ناسازگاری میگذارد.مادر ارغوان بر اثر بیماری ام اس می میرد. و ارغوان دیگر با پدر صحبت نمی کند و برای ادامه زندگی به شیراز و س÷س برای تحصیل موسیقی به فرانسه می رود.
فیلم گاه و بی گاه به شهریور 86 ارجاع می دهد، و بارش های تند بارانکه در آن فصل سال تنها در کشورهای استوایی مرسوم است، نه ایران! در سال 86 در شهر کتاب دختری با مردی در ماجرای خرید یک سی دی آشنا می شود و به خانه وی میرود.مرد همسر ارغوان است که ام اس داشته و فوت کرده. صحبت های فلسفی درباره زندگی و دوستان بین مرد و زن رد و لدل می شود. چیزی شبیه شبهای روشن فرزاد موتمن و اتفاقا با بازی همان بازیگر. مرد تصمیم میگیرد ساز ارغوان و نامه ای را که در آن پدرش را بخشیده، به پدرش بدهد.
جامپ کات نهایی فیلم هم به اسفند 92 است که مرد بار دیگر زن را می بیند و از او درخواست ازدواج می کند.
در مجموع ازغوان ملغمه ای از بازی با رنگ و نور و دود و باران است که با بازی های بد بازیگرها به یک کمدی تلخ مبدل شده، فیلمی که بیننده در پایان از خود می پرسد: واقعا چرا من تا آخر فیلم باید آن را تحمل کنم؟
5- "بوفالو" کاری از "کاوه سجادی حسینی" فیلمی که می توانست با شروع خوب و طوفانیش یکی از بهترین های جشنواره ی امسال باشد اما متاسفانه در نیمه ی دوم فیلم خلاء پردازش درست داستان باعث سردرگمی مخاطب شد و به نحوی با تغییر داستان، فیلم بسیار خسته کننده ادامه پیدا کرد.
زن و شوهری از تهران به شمال آمدند. کیفی به همراه دارند.پیمان با کیف داخل تالاب می رود و برای اینکه همسرش را بترساند به میانه تالاب می رود و ناگهان غرق می شود. زن به دلایلی که تا آخر فیلم هم نمی فهمیم به پلیس زنگ نمی زند و از محلی ها می شنود که می گویند این فقط کار بهرام بوفالوئه.
بهرام که در سینما کار می کند می گوید دیگر کار نمی کند اما به اصرار زن می پذیرد. بهرام جسد را پیدا می کند ولی نمی تواند خارجش کند و به زن به دروغ می گوید نیست. کیف پیمان پر از طلا بوده است. بهرام محتویات کیف را برمی دارد و خانه اش را خالی کرده و به سنندج می رود.
پایان سورئال و تقریباً به دور از منطق داستانی در نهایت باعث عدم رضایت مخاطب از یک ساعت و نیم تماشای فیلم شد.
داستانی که می شد در کمتر از چهل دقیقه آنرا به اتمام رساند با اضافه نمودن یک داستان فرعی نود دقیقه به معنای واقعی وقت مخاطب را گرفت.
6- به نظر می رسد کارگردان ها هر چقدر پا به سن تر می گذارند بجای استفاده از سالها تجربه ی فیلمسازی، سینما و مخاطبش را شوخی فرض می کنند و تمامی قواعد فیلمسازی را به سخره می گیرند.
سیروس الوند با دستمایه قراردادن دو عشق مثلثی و البته مضحک و با تمهید فلش بک های بی حساب و کتاب، از فرصت حضور در کیش و استفاده از تابلوهای تبلیغاتی شرکت های تجاری و هتل های کیش استفاده کرده و فیلمی نازل و سخیف به نام "این سیب هم برای تو" ساخته است.
یک داستان بی رمق عشقی را پایه داستان گذاشته است.شاهین به بیتا زنگ می زند و او را به عروسی دوست سابقش در کیش دعوتش می کند. بیتا در عروسی شایسته میفهمد شوهر دوستش همان نامزد سابقش است و مجلس را ترک می کند. شاهین در جزیره دنبال بیتا و او را در فرودگاه پیدا می کند. شاهین برادر شایسته از بیتا درخو است ازدواج میکند. اما بیتا رد می کند و بیتا برای کار پیش پدر شایسته می رود و این بار پدر شایسته به بیتا پیشنهاد ازدواج می دهد!
دیالوگ های کلیشه ای و فضاهای سرمایه داری و ماشین های مدل بالا و اداهای بالاشهرنشینی که شاید در سالها پیش، دل سینما رو های پایین شهرنشین را می برد. داستان دختر و پسری که عاشق هم هستند و پسر خیانت کرده و دختر را به حال خود رها می کند و با دوست آن دختر ازدواج می کند. در مقابل برادر دوست آن دختر از دختر اول خواستگاری می کند اما دختر قبول نمی کند، در ادامه پدر دوست دختر هم مثل پسرش از دختر خواستگاری می کند و ادامه ی ماجرا!... صد رحمت به فیلم فارسی های قبل از انقلاب.
بازگشت به دوران مثلث عشقی و شاید مربعو حتی دایره ! در فیلم الوند در حالیست سینمای ایران چند سالی هست از این موضوع عبور کرده است.
فیلم سانس آخر برج میلاد هرچند آنقدر سخیف بود که خنده های بلند تماشاچیان را به همراه داشت اما خستگی را بر تن بینندگان گذاشت. این سیب هم برای تو، فیلمی که حتی برای یک بار دیدنش هم وقتتان تلف می شود.
7- از مجموع 5 فیلم بلند روز اول درون مایه ی دو اثر خیانت است، یکی قتل، یکی دزدی و دیگری طلاق!
ناشناس
1393/11/13 - 12:47
